این یک قانون جبری است انقلاب همیشه فرزندان راستین و صدیق خود را میخورد و دست بزرگترین دشمنان خود میافتد انقلاب  ایران هم از این قاعده مستثنا نبوده!شاید دلیل بی مهری و کم اهمیتی به جنگ هشت ساله ی ایران توسط مردمش همین است..که جنگ را زاییده یا ادامه ی همین انقلابی میدانند که نوسط دشمنانش اداره میشود...هر سال که میگذرد بحث شهید و شهادت مندرس تر و بی اهمیت تر میشود...اینکه در یک لحظه ی حساس تاریخ که سرنوشت ملتی تعیین میشود...عده ای متعهد به حق و عدالت و ازادگی خود را قربانی میکنند و مرگ با عزت را به زندگی با ذلت ترجیح میدهند این روزها دیگر برای کسی رنگی ندارد!خون شهید دست اویز عده ای فرو مایه است و چشم مردم هم متاسفانه  به دهان چند به اصطلاح روشنفکر خود فروخته!...دوستی میگفت در یکی از دانشگاههای روسیه بودم...یکی از سربازان بازمانده از  جنگ جهانی دوم  در حال سخنرانی بود صدها نفر در سالن اجتماعات سراپا گوش بودند...بعد از اتمام سخنرانی عده ی زیادی از دانشجویان برای او گل بردند او را بوسیدند حتی از او امضا و دست نوشت گرفتند طوری با او رفتار میکردند که گویی پیامبر قوشان است!...نزدیک تر رفتم  و از او پرسیدم چه مدت برای کشورش در جبهه ها  جنگیده در حالیکه سرش را  بالا گرفته بود  با افتخار گفت :یک روز!سال پیش همین روزها بود مردی که یک دست و یک پا و یک چشمش را برای راحتی و اسایش هموطنانش هبه کرده بود ...در سالن اجتماعات دانشکده ما بود ..افراد حاضر به زحمت به ۳۰ نفر میرسیدند که شاید بیشترشان همان پرسنل دانشگاه بودند که به اجبار حاضر بودند...او گویی آشنا بود با این بی مهری قدیمی...هرگز اشکهای روشن و غم عمیق و تنهایی تلخ آن صورت مهربان را فراموش نمیکنم!                            

  خداحافظ ای هم نشین همیشه                                                                             

خداحافظ ای داغ بر دل نشسته                                    

تو تنها نمیمانی ای مانده بی من                                                           

تو را میسپارم به دلها ی خسته